Czy po dojściu do siebie wszelkie te stracone lata można będzie postrzegać jako jednak niestracone?

… ale jako ciekawe doświadczenie? – jako zachwyt nad doświadczaniem i doświadczaniem w ogóle?

– jako zdobywanie potrzebnej odpowiedzi “dlaczego” ? – nie tylko dlaczego jestem tym czym jestem, ale dlaczego jestem tym czym jestem?

dlaczego wybiera się bycie sobą a nie bycie czymś innym niż bycie sobą?

także: czy warto się spieszyć, aby powrócić do siebie, czy nie warto? – lecz nie warto tego też odwlekać…

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *